Historia

Drwale pracowali kiedyś w obozach i wiedli czysto koczowniczy tryb życia, przemieszczając się od jednego miejsca wycinki do kolejnego. Drwalnictwo było w tamtych czasach pracą sezonową, gdzie drwale przemieszkiwali w noclegowniach, czy też namiotach, a ich najbliższymi towarzyszami była siekiera oraz piła. Drwali można było spotkać tak naprawdę wszędzie, na każdym kroku, gdzie znajdowały się lasy oraz występowało zwiększone zapotrzebowanie na drewno, szczególnie w Skandynawii, Kanadzie. Ciekawostką jest fakt, że duża grupa drwali na terenie Ameryki pochodziła właśnie ze Skandynawii, czy też Finlandii, przeważnie przejmowali oni swój zawód po rodzicach, a ci po swoich dziadkach. Amerykańscy drwale zaczynali swoją pracę w rejonach północnych oraz wschodnich stanów, potem natomiast stopniowo przenosili się w stronę zachodu. Drwale w wielu dziełach literackich przedstawiani są jako wyjątkowo silni, lubiący bardzo dużo pić ludzie o trochę zdziczałych charakterach. W każdym z obozów drwali miejsce miał dokładny podział pracy, który doprowadził do wyodrębnienia się kolejnych specjalizacji. Powstały grupy takich drwali jak gwizdacze, czy też wspinacze. Zadaniem tych pierwszych było ostrzeganie pozostałych gwizdem, gdy drzewo zaczynało się niebezpiecznie chwiać w momencie ścinania. Wspinacz natomiast odpowiedzialny był za wchodzenie na drzewa przy wykorzystaniu specjalnych haków oraz ścinanie ich gałęzi, konarów i wierzchołków. Oba te zadania były bardzo ważnymi i wymagały dosyć dużej wprawy.